OMG WAT WAREN ZE VET!!! IK KAN HET GEWOON NIET GELOVEN!!
ehh ik had willen wachten met het maken van een verslag tot ik wat rustiger was, en het allemaal een beetje verwerkt had, maar ja zoals de openingszin al doet vermoeden is dat nog niet echt gelukt. Nja ik ga het maar gewoon proberen en dan zie ik wel hoe het eindigd.
We kwamen tegen ongeveer 3 uur aan bij de 013. In de auto en in de parkeergarage bij de eerste glimp van de 013 voelde ik toch al enorm veel zenuwen in mn buik wat me opzich wel een beetje verbaasde. Toen we de parkeergarage uit kwamen stapten we eigenlijk recht in de rij bij de 013. Het leek alsof er al redelijk veel mensen waren maar we waren vastbesloten om vooraan te komen. Hoe dan ook. In de rij was het heel gezellig. En toen we bij de McDonalds eten gingen halen (meer dan een hamburger en een kleine cola is het niet geworden) had ik voor het eerst het gevoel: ik ga flauwvallen of in ieder geval: dit komt niet goed. Maar na wat gegeten te hebben toen we terug ware in de rij werd ik eigenlijk vrij rustig. Heel kort.
Tegen 19:00 ging zoals beloofd de deur open en begon iederen te duwen en te trekken waarna een of andere stomme beveiligingsman begon te dreigen dat als we niet NU! in een normale rij gingen staan hij de deur weer dicht zou doen. Dít had, zoals je waarschijnlijk niet verbaasd natuurijk enorm veel effect.
Maar goed na veel gewurg en getrek waren we binnen. En net als bij The Killers heb ik een van de kaartjesscannersmeneren die mij nog toe beet toen ik met mn trillerige handje mn kaartje liet scannen: "doe toch es rustig man!" compleet genegeerd. Want er waren maar twee dingen die mij op dat moment boeidem: Annet niet kwijtraken en vooraan komen. Dus wij rennen en rennen. Eerst helemaal verkeerd zodat we op het balkon belandden wij natuurlijk meteen weer naar beneden, zoals ongeveer de helft van de 013. En dit is waarscijnlijk ook ons geluk geweest. Want ookal stonden we eerst op de tweederij, wat natuurlijk best wel een teleurstelling was, niet veel later stonden we gewoon vooraan. Aan de rechterkant. Idd de kant waar Pete later die avond zou gaan staan. (sorry dat móest er ff bij) Op dat moment ging Annet alles beseffen, vooraan bij fall out boy, alle spanninge vooraf om er uberhaupt heen te gaan, er dan toch heen gaan, vooraan staan... dus toen begon ze te huilen. En omdat ik haar zó begreep en haar zó lief vond moest ik ook. Dus daar stonden we dan. Huilend, heel ff. Want het was natuurlijk gewoon blijdschap en onbegrip. Toen nog niet eens wetend hoe goed ze echt zouden gaan worden.
Maar ja tegen 20:00 begon eerst Nailpin. Het voorprogramma. Bekend van Road Rally, gewonnen van Di-rect. Ze waren best goed maar het duurde veel te lang. We wilden maar een ding. Motherfucking FOB!!!
En die hebben we gekregen. Tegen 21:15 gingen de lichten uit en begon er een intro. Het publiek gilde en Annet en ik hadden waarschijnlijk precies dezelfde gedachten: Niet flauwvallen, dit kan niet echt zijn, omg daar komen ze. Om bij te blijven hebben we elkaar handen gepakt en hebben we staan knijpen, ook nadat het doek viel en we ze daar zagen staan. Met zn vieren op de verhoging op het podium. Fall Out Boy. En waarschijnlijk dachten we weer hetzelfde: OMG ze bestaan echt. Ze staan recht voor ons en ze bestaan. ZE BESTAAN!!
Het eerste nummer was Our Lawyers Made Us Change... en vanaf de eerste noten was de stemming in de zaal geweldig. Wat het tweede nummer was kan ik je zo echt niet meer vertellen. Ik weet het gewoon niet meer. Ná het tweede nummer begon Pete te praten. Hij vroeg het publiek allemaal een stapje naar achteren te doen omdat de mensen op de eerste rij (wij ook!) er nogal platgedrukt uit zagen. Hij telde on two three en met een ondersteundend handgebaar stapte iederen gehoorzaam een stukje naar achteren. EINDELIJK, EEN BEETJE RUIMTE.Dit was natuurlijk maar tijdelijk, maar na een paar nummers was ik een beetje over de schrik heen en voelde ikme wat beter. Annet en ik hebben staan te zingen niet normaal, lopen gillen zodra Pete, of Joe recht vor ons kwam staan (wat nogal vaak gebeurde
) en al snel werd het zingen krijsen en het springen hoger. Wat overigens alleen maar kon als we beide sprongen anders zaten we klem rofl. Het concert vloog voorbij. Voor we het wisten kwam Dirty het podium oplopen die een verhaaltje kwam houden en vervolgens door een tafel sprong. Wat het nut was? Geen idee. Of het leukw as? Niet echt. Wij wilden fob. Gelukkig liet Dirty het hele publiek al snel MOTHERFUCKING FOB MOTHERFUCKING FOB roepen en gelukkig daar kwamen ze weer op lopen. Patrick, Joe, Pete en Andy. Ze bestonden. Ze bestaan, en ze waren geweldig.
Ik geloof dat het na de break was dat Pete een verhaaltje over vloeken begon, "like closing the goddamn door" waarna Pactrcik heel zachtjes Panic!'s i write sins not... inzette. Het publiek zong natuurlijk een stukje verder. Daarna wou Pete kijken of Nederlanders ook een beetje konden vloeken. Door ons ongeveer 10 keer Goddamn te laten roepen. Nou er bleek niks mis te zijn met het vloeken van de Nederlanders. haha Welk liedje hierna kwam was natuurlijk niet echt een verassing. Zoals ongeveer elk liedje die Pete aankondigde omdat we al zo veel filmpjes gekeken hadden dat we alles zo konden raden. Maar goed, helaas kwam aan deze avond ook een eind en voor we het wisten schalde saturday door de zaal. Thanks For Coming, en weg waren ze.
Een einde aan weer een concert. EN WAT VOOR EEN. hET WAS ECHT ONGELOVELIJK. HET WAS ZO VET.
Na het concert zijn we nog even blijven staan om wat bij te komen want we haddenbeide het gevoel dat onze benen ons nog niet echt konden houden. Na een tijdje zijn we voorzichtig arm in arm richting hal gelopen. Daar bleek de zanger van Nailpin rond te lopen. Dus we zijn naar veel geduw nog ff met hem op de foto gegaan. Ook met de gitarist trouwens
En na nog meer geduw en getrek ook nog een Clandestine en een Fall Out Boy shirtje gekocht.
En toen stonden we weer buiten. Waar we ook nog een poster hebben gekregen en teon moesten we toch echt weer naar huis. Wat een avond. Wat waren ze goed. Ik kan maar een ding zeggen: KOM ALSJEBLIEFT SNEL TERUG
En nou ja, omdat ik het zo netjes gehouden heb: PETE
JOEEEEEE, PATRICK, ANDYYY
Love you and
tnks fr th mmrs!!!!!!!! 
) was het een super gezellige middag. Tegen kwart over 6 ben ik aan de deur gaan hangen en ik heb hem pas weer losgelaten toen we eindelijk naar binnen mochten. Ik begon zelfs al zenuwachtig te worden. Dat had ik niet echt verwacht ! Nou nadat nog 10 minuten de security binnen in de HMH ons verveeld heeft zitten aanstaren kwam er eindelijk beweging in en deden ze de deuren los. Vanaf dat moment was ik heel ff blind. Ik wilde alleen maar rennen (en ik kan je vertellen dat is heel zeldzaam 
), rennen naar de zaal, en naar Mr.Flowers en zn band. Ergens achter me hoorde ik nog een meneer heel vriendelijk vragen of we rustig wouden doen maar ik dacht fuck it ik heb hier niet voor niks de hele dag in die kou gezeten. Dus rennen is ookw at we deden. Met succes. Toen we de zaal in kwamen stonden er nog slechts een paar mensen in de zaal dus we kwamen tot rust tegen de hekken tussen waar Brandon en Mark later zouden verschijnen. Het echte wachten zou nu pas beginnen. 
oh en ok ik kan t niet laten: Brandon
